Döngü

 Yaşamak hep insanı hayrete düşüren uzunca bir parkur gibi. Şöyle mesela:

Bir cümle dahi kuramadığın anlarda, kelimelere ilmek ilmek yeni anlamlar işlersin. İlk en kırılgan tarafından sağlamlaşırsın. Hiç geçmeyeceğine ikna olduğunda diner ağrıların. Hep seninle kalacağına inandığın en önce gider. İnce ince hafızana kazıdığın yüz, bir anda silikleşir. Bilinmezliğin derin kaygısına rağmen bilinmeze doğru adım atabildiğinde önündeki sisler dağılır. Ömrünce anlatacağını düşündüğün hikayeyi unutursun. Gönlünde kurulan sımsıkı bağlar çözülür. Daima uzağında durmayı tercih ettiğin şeyler seni çok kez teğet geçer. Kaya gibi olduğunu düşündüğün kalbin, hüzünlere çarpınca un ufak olur. Bitti dediğin anlarda, Allah tahmin edemeyeceğin başlangıçlar verir.

Bu parkurda yürürken kazandıklarının, kaybettiklerinin, öğrendiklerinin toplamına "hayatım" diyorsun. Ya da belki tüm bunları çıkardığında onlardan geriye kalan şeye.. 

Senanur Durur