Sen Savrulma

Sürekli bir şeyin eksik olduğunu hissederek sürdürülen bir hayatı ne kadar yamalarsanız yamalayın, bir bütün haline getiremezsiniz. Yaşamının her gününü ayrı bir sevinçle doldurun, sol omzundaki kemiğin sızısını dindiremezsiniz. Ona tüm güvenli limanları hediye edin, bir kere sanmanın mahvettiğini onaramazsınız. Bir vedası bile olmadan kaybedişini hiçbir kalışla, gitmeyişle unutturamazsınız. Sürekli bir şeyin eksik olduğunu hissederek hayat sürdürenleri, hiç tam yapamazsınız. Hüzünlü ve yaralanmış bir kalbin dağılışının önünü alamazsınız. Şimdi sanki aynaya bakar gibi gezdiriyorsun ya bakışlarını satırlarda; bil ki yalnız değilsin. Dünyadaki tek kalbi kırık, aradığını bulamamış, hayal kırıklığına uğramış, eksik kalmış olan sadece sen değilsin.. 

Dünya düşlediğim o yer değil. Hiçbir zaman olmadı. Bahar, hiç uzun sürmedi. Ekmek kimseye adilce verilmedi. Kavgaları haklılar kazanmadı, güçlüler yenilmedi. Beklenen gemiler denizin tam ortasında battı. Kavuşmalar mahşere kaldı. Türküler bazılarını hep ağlattı. Kimimiz dünyada ait olduğu yeri hiç bulamadı. Gurbet, içimizde birikti. Nereye gitsek gurbetimizi kendimizle birlikte taşıdık. Şimdi bir dünya ağrısı var ya kalbinde; bil ki yalnız değilsin..

Yine de insan en derininde hissediyor; başka türlüsü de mümkün. Hatıra kutusunda mutlu fotoğraflar biriktirme ihtimali de var insan için. Bulmanın ve bulunmanın sevincini yaşama ihtimali, sevdiğiyle birlikte yürüyebileceği kadar geniş yolların olma ihtimali, daha güzel bir hayatın, daha acısız bir dünyanın olması da mümkün..

Tam da yara aldığı yerin üstünde yeşersin istiyor insan umut tohumu. Kırk kilitle kapanmış o kapının kendisine ardına kadar açıldığını görmek istiyor..

Ormangülüm, kavgam, kapalı duran kapım, umudum.. Biliyorum, insanın en çok kendisiyle arasının iyi olması gerekiyor. Fakat bizi kendimizle kim barıştıracak?

Senanur Durur