Kendine Hoyrat

Ormangülüm, insan istiyor ki zaman geriye aksın. Dünyada olmanın onu ilk incittiği güne geri dönsün. Yarası o gün iyileşsin, yıllar boyu sert bir kaya gibi kalbinde durmasın. İnsan istiyor ki bazı imkansızlar, mümkün olsun... 

.. 

Hiç dikiş tutmuyor ruhun, paramparçasın senelerdir. Gitmek istediğin bir yer olduğundan değil, kalmayı sevmediğinden yürüyorsun mütemadiyen. Gönlünü ferahlatacak bir gök, içini ısıtacak sıcacık bir güneş arıyorsun yollar, yıllar boyunca. Ama vardığın her yere kendi iklimini götürüyorsun. Yine aynı sisli bakışlar, yine hiç istemediğin anlarda ıslanan kirpikler, yine kalbine yerleşen o büyük dağ, yine aynı yara, aynı sızı...

.. 

Bizim kendimizle konuşacağımız, kendimizi dinleyeceğimiz meselelerimiz var; etrafımızdaki gürültüyü artık susturmamız gerekiyor. Gözlerimizi el âlemden çekip kendi iç âlemimize çevirmemiz gerekiyor. Yaralarımız var merhemini içimizde bulacağımız; kendimizde saklı olanı başkalarında aramamamız gerekiyor. Yürüyeceğimiz uzun ve güzel bir yolumuz var; başkasının yoluna taş, yoluna diken olmamamız gerekiyor. Yaşamayı çok içten dilediğimiz hayallerimiz var; umudumuzu kalbimizde saklamamız gerekiyor.. 

Ormangülüm, çabalamama rağmen olduramadığım ne varsa hepsinden vazgeçeceğim. Kendime hak etmediğim o muameleyi hiç değilse ben yapmayacağım. Çok arayıp hiç bulamadığım bir şeyin yasını, bulmuşum da yitirmişim gibi tutmayacağım. Hüznü en iyi ben taşırım gözlerimde ama yine de yüzümde serin bir tebessümü tercih edeceğim. Şehre gelerek en güzel hikayeleri başlatan o yabancıyı en çok ben tanırım ama hatırlayıp yarayı yeniden kanatmayacağım. Her zaman başka bir yol vardır; hiçbir yere varmayan o yolda ayak diremeyeceğim.

Yollar yürünür, yıllar geçer, insanlar gelir ve gider. İnsanın kendisinden kaçması ve her köşe başında kendine rastlaması bitmez. Kendine hoyrat olmanın incittiği kolay iyileşmez. Merhameti, sevgiyi ve umudu korumayı savunuyorum. 

Senanur Durur