Bana Elini Ver

Kalbin büyük, bu acı kalbinden büyük; paylaşmalıyız..

Sarsıldık ve ölüm buz gibi gerçekliğiyle hepimizi aynı ateşin başında buluşturdu. Göğsümüzden yükselen alevlerin, gözümüzden düşen yaşların kaynağı aynı hüzün. Hepimizi böyle bir ortak paydaya, birlikteliğe hüznün yerine sevincin getirmesini dilerdim. Acılı bir türkünün "görünmez bir yara acısı çoktur, bedenimde değil ruhumda sızı" nağmeleri halimizin tercümanı olmasın isterdim. Hem yitirmenin derin acısını hem her an yitip gidebilecek olmanın telaşını yüreğimizde kederli bir nişane gibi taşımayalım isterdim. Yollar kırılınca, birilerinin bu dünyada yürüyeceği yol bitmesin isterdim..

Yaralandık. Yüzyılın en soğuk rüzgarı çarptı göğsümüze. Zihnimizde geçmiş günlerden kalma, birbirine karışmış resimler var. Bu sızılı gerçeğin tam ortasında, artık bir ihtimal bile olmayan hayaller var. Yaralandık ve merhameti en çok olandan merhem diliyoruz. 

Eşyalar yok olup geçer, hatıralar insanın içindedir. Yıkılan binadır, insan evini kalbinde taşır. Ardımızda bıraktığımız şehirdir, memleket sevdiklerimizin yüreğidir. İnsan, insanın yurdudur. Birimize bir dert verenin, dermanı bir başkasında sakladığına inanıyorum..

Şimdi hepimiz kendimizdeki merhemin hangi yaraya iyi geleceğini arıyoruz. Kollarımız uzansa da birbirimize uzun uzun sarılsak, birinin sırtını sıvazlayan el olsak, birinin başını yaslayacağı omuz olsak, yüzündeki tebessüm olsak istiyoruz. İnsanın bu tüm çıkarlardan arınmış, sıfatlarını kenara bırakmış, sadece insan olan yalın halini seviyorum. Dünyada her şeyin bir miadı olduğuna, ciddiyetle hesap kitabını yaptığımız şeylerin geçiciliğini kavramanın insanı daima böyle saf ve lekesiz tutacağına inanıyorum..

Yalnız değiliz. Senin tutacak bir el aradığın yerde, ben elimi uzatıyorum.

Senanur Durur