Yalnız Değiliz

Medyanın her gün köşelerden toplayıp gözümüzün önüne serdiği kötü hikayeleri, tekinsiz yolları, kalbi kötüleri, bir vicdanı olmayanları, çirkin fısıltıları duymayı hak etmiyor insan. Dünyanın en gür sesini iyiliğin ve güzelliğin tarafında olanlar hak ediyor. En renkli bahçeleri kalbi yaralı olanlar, parkları tüm çocuklar, vefayı babalar, neşeyi anneler, şefkati evlatlar hak ediyor.

Cam güzelim, bunca çabayı iyiliği dilden dile yaymak için göstermeliyiz. Dünyanın şenliği çocuklardır; onların yüzünde gülümsemeyi çoğaltmalıyız. Pencere önlerine menekşeler, nergisler koymalıyız. Dünyanın en güvenilir limanı kitaplardır; o limana sıklıkla uğramalıyız. Her durak göğe bakma fırsatıdır; gözlerimizi daha fazla göğe çevirmeliyiz. Gittiğimizde arkamızda güzel bir iz bırakmalı, vardığımız yerde güzel bir hikaye başlatmalıyız. Bir kalbimiz olduğunu unutmamalı, onu mütemadiyen kullanmalıyız. Kendimizi hayata, sevgiye, güvene açmalıyız. Üşüyene güneşin varlığını, üzülene tebessümün serinliğini, yorulana göğe bakıp soluklanacağı durakları, bir dost arayana kitapları hatırlatmalıyız.

Cam güzelim, göğsüne sert rüzgarlar çarpmış kim varsa bizimdir. Göğüne güneş doğmayanlar bizimdir. Ruhu dikiş tutmayanlar, kendi yoluna gidemeyenler, kimseye sırtını dönemeyenler, keskin bitişlerden kalbinde sıyrıklarla yaşayanlar; hepsi bizimdir. Hepimizi aynı rüzgarlar üşüttü, bulutlar hepimizin güneşini kapattı, hepimiz yol ayrımlarında kalakaldık, ani gitmelerin yarasını taşıdık.

Yalnız değiliz. Senin tutacak bir el aradığın yerde, ben elimi uzatıyorum. Dünyanın iyilikler hatrına döndüğüne inanıyorum.