Hayata devam etmenin, yaşamaktan keyif almanın zor olduğu bir zaman düştü bize. Neşeli sesler vardı, göz alıcı renkler, kokusuyla mest eden çiçekler, gülen gözler, peşine düşülen büyük hayaller vardı.. Şimdi sesler kısıldı, renkler sönükleşti, çiçekler solmaya, gözler kederle bakmaya ve hayaller yok olmaya başladı. Her gün biraz daha acının ve nefretin tohumları ekildi kalbimize. Her gün biraz daha büyüdü acımız ve nefretimiz.
Öylece durup seyretmedik. Mücadele ettik, buna sebep olanlara vazgeçmeden hesap sorduk, bildiğimiz her biçimde, bulduğumuz her yöntemle direndik ve kafa tuttuk. İçimize ektikleri nefret, kalbimize yükledikleri büyük acılara rağmen sevmeye ve sevginin neferi olmaya devam ettik..
Şimdi onlar hala devam ediyorlar, öyleyse bizde devam edeceğiz. Kıstıkları seslerin daha gür çıkması için sesler içindeki bir ses olmaya, sönükleştirdikleri her yeri renklendiren eller içindeki bir el olmaya, gözlerimize yerleşen kedere rağmen birbirimize sevgiyle bakmaya, özgürlüğün hayalini kuranlar içinde kalıp bir hayali birlikte büyütmeye devam edeceğiz.
Önünü almaya şimdilik gücümüz yetmese de zulme rıza göstermeyeceğiz, karşısında durmaya devam edeceğiz. Dünyanın sonuna doğru yürüyorsak şayet, elimizdeki fidanları dikerek yürüyeceğiz o sona. Kalbimize yerleştirdikleri acıya rağmen sevinçler ekmeye devam edeceğiz toprağa. Özgürlük şarkıları yazmaya ve zafere inanmaya devam edeceğiz..
Şahit olduklarımıza razı değiliz, tanığız ve davacıyız!
Senanur Durur
Yorumlar
Yorum Gönder
Bu kutucuk ile düşüncelerinizi paylaşabilirsiniz.